Czy sztuka może być osobnym wszechświatem? A co, jeśli tych wszechświatów jest wiele — i każdy z nich ma własne formy, rytmy i język? Zapraszamy na spotkanie z Anną Szpakowską-Kujawską — artystką, która od ponad siedmiu dekad buduje swój niepowtarzalny wieloświat obrazów, obiektów i słów. Rozmowę z artystką poprowadzi kuratorka ekspozycji, Małgorzata Devosges-Cuber. Będzie to wyjątkowa okazja, by wejść w żywy dialog z twórczynią, której dorobek rozwijany konsekwentnie od ponad siedmiu dekad wymyka się prostym klasyfikacjom i jednoznacznym interpretacjom.

• KIEDY: piątek, 27 lutego 2026 r. o godzinie 17.00
• GDZIE: Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 7
• Wstęp: za okazaniem biletu na wystawę.

Porozmawiamy o początkach życia we Wrocławiu, latach studiów na PWSSP (dyplom 1956), pasjach i wspomnieniach; o tym, czego (nie)dała Akademia Sztuk Pięknych i dlaczego abstrakcja bywała dla niej nudna; o życiu artystki w męskocentrycznym świecie sztuki; o specyfice wrocławskiej sceny artystycznej i roli Grupy Wrocławskiej w jej drodze twórczej. Spotkanie będzie okazją do rozmowy o obecności sztuki w mieście, o obrazach, formach przestrzennych, ceramice, kolażach i asamblażach oraz o słowie — jako tekście i materiale wizualnym — które od lat towarzyszy jej twórczości.

Anna Szpakowska-Kujawska i Małgorzata Devosges-Cuber – kuratorka wystawy Wieloświat, fot. Iga Bałchanowska

Anna Szpakowska-Kujawska urodziła się w 1931 roku w Bydgoszczy. Najmłodsza córka Aleksandry z Siemiczajewskich – działaczki społecznej oraz Wacława Szpakowskiego – architekta i prekursora sztuki geometrycznej. Od roku 1935 rodzina Szpakowskich mieszkała w Otwocku, od 1945 — we Wrocławiu. Absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych(1950) oraz Wydziału Malarstwa Architektonicznego Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu; dyplom w 1956 roku w pracowniach prof. Marii Dawskiej i prof. Eugeniusza Gepperta. W roku 1952 wyszła za mąż za architekta Macieja Kujawskiego, matka dwóch synów. Od 1961 roku członkini Szkoły Wrocławskiej (znanej później jako Grupa Wrocławska). W latach 1977–1984 mieszkała w Nigerii, gdzie uczyła malarstwa i rysunku w Kwara College of Education w Ilorin.

Identyfikowana przede wszystkim jako malarka, tworzy prace nie tylko z zakresu malarstwa, w tym architektonicznego, ale też formy przestrzenne, ceramikę i kolaże. Ważną rolę w jej twórczości odgrywa także słowo pisane. Była jedną z inicjatorek Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70. Jest autorką m.in. malarskiej ściany ceramicznej Instytutu Matematycznego Uniwersytetu Wrocławskiego (1972), „Plafonu” w holu Dolnośląskiej Biblioteki Publicznej (1975) i wielkowymiarowego „Skrzydlaka Miejskiego” wykonanego we współpracy z Galerią 66P przy ul. Księcia Witolda we Wrocławiu (2022). Stypendystka Fundacji Michaela Karolyi w Vence (1965) oraz MKiDN (1998). Laureatka Nagrody Prasy Dolnośląskiej za całokształt twórczości (1977).

Ostatnie retrospektywy jej twórczości odbyły się w Muzeum Narodowym we Wrocławiu (2005) oraz w Muzeum Śląskim w Katowicach (2005). Prace artystki znajdują się m.in. w zbiorach Muzeów Narodowych we Wrocławiu, Warszawie i Szczecinie, w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w licznych kolekcjach prywatnych. Mieszka i pracuje we Wrocławiu.

Anna Szpakowska-Kujawska, fot. Iga Bałchanowska